Rúben Amorim

Het is voor het Mancunian Magazine een van de grote dilemma’s. Heeft het zin om een artikel over de trainer van Manchester United te schrijven? Met ons vrijwillige blad zit er veel tijd tussen de deadline om kopij aan te leveren en het daadwerkelijk bij de leden op de mat vallen. De actuele foto op het vorige magazine, van de overwinning bij liverpool, was een aangename uitzondering. De kans dat er iets in het magazine staat dat oud nieuws is, is groot. Gezien de kans op ontslag bij onze club is een stukje over een manager schrijven dus een risico. Na twee magazines is de keuze al voor ons gemaakt. Hierbij een terugblik op Rúben Amorim.

Rúben Amorim, 

He'll bring the glory days again,

We'll back him from the Stretford End,

He'll turn the Reds around, 

Rúben Amorim (repeat from start)

Het heeft niet zo mogen zijn, die glory days, en het omkeren ging aanvankelijk zelfs de verkeerde kant op. Misschien was het ook niet zo handig op de tunes van It’s a heartache van Bonnie Tyler.

Rúben Amorim was de opvolger van Erik Ten Hag. Onze landgenoot had in zijn eigen land grote successen met Ajax en maakte internationaal indruk in het seizoen 2018-2019. Hij was met 52 jaar en daarmee ook al wel ervaren.

De Portugees is jonger, hij was pas 39 toen hij aangesteld werd. Zijn trainerscarrière was al op zijn 33 begonnen omdat hij als gevolg van een volledig gescheurde kruisband vervroegd moest stoppen als speler. Als middenvelder speelde hij voor het Portugese Belenenses en 95 keer voor Benfica. Maar tijdens een van zijn 14 interlands uitte hij hevige kritiek op Benfica-coach Jorge Jesus omdat die te weinig Portugese spelers zou gebruiken. Na uitleenperiodes speelde hij nog 37 wedstrijden in het seizoen 2013-2014 waarin de Adelaars de domestic Treble wonnen.

Hij begon zijn trainerscarrière bij Casa Pia, op het derde niveau in Portugal, waar hij na twee wedstrijden het systeem met drie verdedigers introduceerde en het daar begon te lopen. Hij was nog geen seizoen coach van Braga, waarmee hij de Taça da Liga won door in de finale Porto te verslaan, toen Sporting Clube de Portugal hem in maart 2020 kocht. De 10 miljoen euro die Sporting voor een trainer betaalde was een lokaal record.

Amorim werd in vier volledige seizoenen twee keer landskampioen met Sporting. Vooral in 2024 heerste Sporting in de Portugese competitie, het gat met de nummer twee was 10 punten en dat was in 13 jaar Primaira Liga in Portugal nooit zó groot. Sporting was het seizoen 2024-2025 ook goed begonnen en had onder Amorim alle elf competitiewedstrijden gewonnen. En ook de wedstrijden voor de Taça de Portugal en de Taça da Liga. In de Champions League werd alleen in Eindhoven tegen PSV niet gewonnen. Lille en Sturm Graz waren wél makkelijke prooien onder Amorim. De overgang naar Manchester United werd op 1 november 2024 aangekondigd en zou per 11 november 2024 geëffectueerd worden. Om de keuze van United kracht bij te zetten won Sporting en passant voor de Champions League nog even met 4-1 van Manchester City.

Zou het zo’n probleem zijn dat het hem aan echte internationale ervaring ontbrak? Andere Premier League-coaches zijn tegenwoordig ook jonger. En wat deed de meer ervaren Ten Hag? Die haalde veelal Nederlandse of Ajax- / eredivisiespelers om ‘zijn’ speelwijze uit te kunnen voeren. Dus misschien zou de spelwijze van Amorim de Premier League wel versteld doen staan. We weten inmiddels helaas dat het niet zo was.

United onder Amorim

Amorim is 63 wedstrijden coach geweest van United. Daarvan werd slechts 38,1% gewonnen. De laatste keer dat er onder een permanente manager zo weinig werd gewonnen is meer dan 50 jaar geleden en degradeerde de club vlak daarna. Interim-coach Ralf Rangnick haalde wel ook maar 37,9% en constateerde dat de club rot was. In vergelijking met zijn andere voorgangers is vooral ook het doelsaldo onder Amorim dramatisch. United scoorde maar net iets vaker dan onder Louis van Gaal (1,6 per wedstrijd tegenover 1,5 onder Van Gaal). Maar de club heeft (interim-coaches uitgezonderd) sinds de Tweede Wereldoorlog nooit zoveel tegendoelpunten gehad als onder Amorim (1,5 per wedstrijd).

Achteraf is het makkelijk praten, maar we kijken terug naar de prestaties van Manchester United onder zijn bewind. Bij zijn aantreden tijdens het seizoen 2024-2025 heeft United al 11 competitiewedstrijden gespeeld. De club staat met 15 punten slechts op een 13e plaats. Maar het staat allemaal dicht op elkaar, de achterstand op nummer vier bedraagt slechts 4 punten.

De eerste drie wedstrijden gaan fantastisch. In de eerste wedstrijd scoort Marcus Rashford al na 2 minuten, de overwinning wordt helaas nog wel weggegeven. Daarna worden Bodø Glimt en Everton aan de kant geschoven met twee goals van zowel Højlund, Rashford als Zirkzee. Onze aanvallers scoren er op los… Maar daarna worden vijf van de volgende zes competitiewedstrijden verloren, in vier van die vijf wordt niet gescoord. Enige lichtpuntje is de comeback in het Etihad, Fernandes en Diallo zorgen voor een 2-1 overwinning op City! Op 31 december 2024 staat Manchester United 14e (veertiende!).

Het eerste kwartaal van 2025 gaat zozo. 15 punten uit 10 competitiewedstrijden is iets beter dan uit 11 wedstrijden. De meest noemenswaardige domestic wedstrijden zijn die met de hattrick van Amad Diallo tegen Southampton, gescoord vanaf de 82 minuut, en de (onverdiende?) comeback in de FA Cup tegen Leicester (‘randje’ buitenspel van Maguire in de 93e minuut). De 4-1 in Europees verband thuis tegen Real Sociedad, waarin Bruno Fernandes zijn tweede hattrick voor United scoort, is bijna verbazingwekkend aanvallend en goed. Maar de eerste twee goals waren pingels en de laatste twee vielen nadat United al een half uur met een man meer speelde.

De club begint als nummer 13 aan het tweede kwartaal van 2025. In de eerstvolgende acht (!) competitiewedstrijden wordt niet gewonnen en maar vijf keer gescoord. Alleen de laatste competitiewedstrijd van het seizoen thuis tegen Aston Villa wordt nog gewonnen. Het excuus is de Europa League campagne, de enige manier om nog iets van het seizoen te maken en Europees voetbal voor dit seizoen veilig te stellen. De 5-4 tegen Olympique Lyon zullen we ons nog lang herinneren, maar onnodig bijzonder was het wel. United geeft een 2-0 voorsprong bij rust weg, na 77 minuten is de stand 2-2. Gelukkig krijgt Lyon in de 89e minuut een rode kaart, dus de verlenging zouden we met vertrouwen tegemoet kunnen gaan. Het ondertal Lyon loopt echter uit tot 2-4. Als een wonder, niet naar de Stretford End, draait United vanaf minuut 114 de score om in 5-4. Nota bene weer Harry Maguire scoort de winnende. Tegen Athletic Bilbao gaat het relatief makkelijk vanaf het moment dat United bij een 0-1 stand in San Mames een penalty krijgt en met een man meer verder mag spelen.

United presteerde heel het seizoen matig tegen Engelse clubs en deed dat ook in de finale van de Europa League. Tottenham Hotspur eindigde in de competitie zelfs nog twee plekken onder de Mancunians, maar wist gedurende het seizoen in Engeland al wel drie keer van United te winnen en herhaalde dat in Bilbao. Het excuus van Europa League bleek voor niets, de waardeloze 16e plek op de eindstand was de laagste in 51 jaar.

Dit seizoen

Dan kon natuurlijk in de zomer de selectie worden aangepast aan de wensen van Amorim. Helaas had hij toch nog last van vorig transfergepruts. United kan overbodige spelers historisch slecht slijten en voor wat meer aankopen was toch een extra verkoop gewenst geweest. Volgens commentaar op het internet had de board hem misschien zijn zin moeten geven, 11 nieuwe spelers ofzo. Maar met Mbeumo en Cunha worden bewezen Premier League-kwaliteiten gehaald. Als we de blamage in Grimsby voor de League Cup even vergeten, begon het nieuwe seizoen niet eens heel dramatisch. Tegen huidige koploper Arsenal zijn we niet slechter, alleen in het Etihad worden we dit seizoen wel weggespeeld. Nu bij het afzwaaien weten we dat United zo’n beetje bovenaan de lijst staat qua gecreëerde kansen en ook hoog met expected goals. Als ze er dan niet ingaan, is dat dan de schuld van de manager?

Op Burnley na (overwinning door een penalty in de 97e minuut), oké en misschien Liverpool, zijn echter teveel resultaten nét niet. Van de laatste vijf thuiswedstrijden van 2025 werd er echter maar 1 gewonnen. Tegen Everton, West Ham, Bournemouth, Newcastle en Wolves moet je thuis gewoon meer dan 6 punten halen.

Vooral de thuiswedstrijd tegen de Toffees was tenenkrommend. Everton had in de voorafgaande 33 jaar maar één keer op Old Trafford gewonnen en speelt vanaf minuut 13 met een man minder door een incident waar niet eens een United-speler bij betrokken is. Maar de Mancunians weten het cadeau niet uit te pakken, krijgen met een man meer wél een tegengoal maar zijn onmachtig en weten zelf weinig te creëren en niet te scoren. Voor het eerst in de geschiedenis verliest Manchester United een thuiswedstrijd in de Premier League met een man meer. Na de 4-4 tegen Bournemouth, waarin de club drie keer een voorsprong weggeeft, wordt misschien nog wel terecht opgemerkt “jullie wilden toch aanvallender voetbal?”.

Met iets meer geluk hadden we op 4 januari misschien 4e in plaats van 6e kunnen staan. Want de achterstand op nummer vier was maar drie punten. Vergelijk die met de vier punten achterstand ten tijde van Amorims aanstelling. Het stond allemaal dicht op elkaar, want tegelijkertijd ook maar drie punten voor op nummer 12. En mochten we qua prestaties teveel in een keer verwachten, van een club die net 16e was geëindigd? Sommig rot zit diep van binnen en is niet in een jaar uitgeroeid. Waarschijnlijk ging het toch meer om wie de baas is en de discussie over de speelstijl en het materiaal dat Amorim daarvoor kreeg.

Tijdens een deel van de wedstrijd tegen Bournemouth en de wedstrijd tegen Newcastle speelt United met vier verdedigers. Nadat hij eerder aangaf dat zelfs de Paus hem niet op andere gedachten kon brengen, beweert Amorim nu ineens dat 3 centrale verdedigers niet heilig is, maar dat de spelers meer verschillende tactieken en systemen aan moeten kunnen om ze beter te maken. Tegen het Wolves dat onderaan staat, begint United weer met drie verdedigers. De irritatie is groot als bij een 1-1 stand tegen de nummer laatst verdediger Heaven wordt vervangen door een andere verdediger, Yoro. De wedstrijd op 30 december, waarna de Wolverhampton 50% meer punten heeft dan ervoor, blijkt de laatste thuiswedstrijd van Rúben Amorim.

Het einde

Op zondag 4 januari na het gelijkspel bij leeds ontpopt blijkbaar het zaadje. Niet geheel toevallig tijdens een transferperiode. Amorim herhaalt specifiek dat hij ‘Manager’ van United wilde zijn en niet alleen ‘Head Coach’. Wat er precies achter de schermen gebeurde zullen we nooit weten, maar deze -eigenlijk niet eens verkapte- kritiek kon de directie van Manchester United Football Club niet aan.

Het club statement op maandag 5 januari van de Communations Department is zuinig, de woorden lijken zorgvuldig gekozen: “Rúben Amorim has departed his role as Head Coach…” en “With Manchester United sitting sixth in the Premier League, the club’s leadership has reluctantly made the decision that it is the right time to make a change”. Het “this will give the team the best opportunity of the highest possible Premier League finish” is voor discussie vatbaar en zegt wat over de motieven.

Wil United nu vooral dit seizoen nog zo hoog mogelijk eindigen? Of is het altijd de intentie van de club om zo hoog mogelijk te eindigen, ook al worden we geen kampioen, omdat alleen de eindrangschikking er toe doet? Moet United niet zo snel mogelijk gaan bouwen aan voetbal dat wel volgens de wens van de club is? En hoeft daarvoor niet zo snel mogelijk een trainer aangesteld te worden?

De eeuwige discussie

Wat betreft de discussie technisch directeur en coach vs. manager is het van-tweeën-één en daarna consequent doorvoeren, niet ieder jaar van gedachten wisselen. Dus óf de technisch directeur stelt een selectie samen en haalt ook een coach die daarmee werkt óf de manager stelt grotendeels de selectie samen. In dat laatste geval is er meestal gezeik om het budget natuurlijk. In dat laatste geval is er namelijk ook altijd gedoe als er een nieuwe manager komt. Die roept als eerste dat de selectie niet zijn spelers zijn en hij met rotzooi van zijn voorganger zit opgezadeld.

Daar zat een deel van het probleem van Rúben Amorim. Omdat hij een ander systeem speelde, had hij andere spelers nodig. Twee of drie centrale verdedigers, het heeft nogal veel gevolgen voor de rest van de posities. Een technisch directeur is er verantwoordelijk voor dat er ook na het vertrek van Amorim wat spelers zijn die een volgende coach kan gebruiken.

Wat precies de afspraken waren en verwachtingen mochten zijn bij Amorims aantreden zullen we niet weten. Dus wie er nu het meest gelijk heeft ook niet en dus ook niet of het terecht was dat de Portugees de vuile was buiten hing. Feit is wel dat zijn ontslag een logisch gevolg is van zijn keuze.

Blijven nog over de spelers die door Amorim buiten zijn gewerkt. Zijn ze weggegaan omdat ze niet goed genoeg waren of pasten ze niet in het systeem of de persoonlijke agenda van Amorim? Toegegeven, Alejandro Garnacho heeft zich onhoudbaar gemaakt, dus die willen we toch niet meer terug? En Marcus Rashford, had hij niet altijd al de ambitie om eens verder te kijken dan zijn neus lang is? En André Onana, Antony, Jadon Sancho en Rasmus Højlund zijn toch gewoon niet goed genoeg voor United en de Premier League? Voor die laatste vier zijn Lammens, Mbeumo en Šeško in ieder geval geen slechtere alternatieven.

Kobie Mainoo is misschien lang genoeg gebleven. Al merkten er in de app-groep misschien wel mensen terecht op dat, als hij écht goed genoeg was, hij heus wel vaker zou hebben gespeeld, ook onder Amorim.

Voor ons is het nu alleen maar te hopen dat de eerstvolgende permanente manager toch nog wat kan met het materiaal dat de Portugees heeft achtergelaten en niet weer helemaal opnieuw hoeft te beginnen.