// NIEUWS // WIE ZIJN WE // BESTUUR // LIDMAATSCHAP // CHARITY // MERCHANDISE // FOTO-ALBUM // LINKS // CONTACT //
RON'S COLUMN
Het verschil tussen onze scouse vrinden en Chelsea was gewoon te groot. Ondanks dat er geen Italiaanse taferelen waren (zie de 32.000 Lazio fans die hartstochtelijk Inter aanmoedigden en zelfs hun eigen spelers uitfloten om er voor te zorgen dat aartsrivaal AS Roma maar geen kampioen wordt) was er weinig verdriet te bespeuren op Anfield Road.

Tja, het seizoen was natuurlijk toch al naar de kl*te voor Liverp**l, nadat onze eigen Diego Forlan de weg naar Hamburg had versperd. Weer een jaar geen prijzen, maar ach, United ieder geval geen kampioen. En kunnen we het de mensen daar kwalijk nemen. Nee natuurlijk niet. Zo staat mij een thuiswedstrijd van United tegen weet ik veel wie nog voor de geest. We verloren met 0-1 tegen weet ik veel wie en daardoor degradeerde City. Er is immers geen leuker vermaak dan leedvermaak.

De 0-1 tegen Sunderland houdt het - in ieder geval op papier - nog even spannend. Hoe we het ook wenden of keren, de druk ligt bij Chelsea en feitelijk valt er weinig op het naderende kampioenschap van die gasten af te dingen. In de laatste potjes tegen Chelsea en Blackburn hebben wij dermate verzaakt, dat we gewoon niet moeten gaan mopperen. Buitenspeldoelpunt van die Drogba op Old Trafford? Lekker belangrijk, na 7 nederlagen hebben we gewoon geen recht op de titel.

Inderdaad, voor de zoveelste keer heb ik afscheid genomen van het seizoen. Maar toch... goh, het zou toch wat zijn. Immers, ook Chelsea kent van die middagen dat de bal er niet in wil of dat de sluitpost van de tegenpartij iets heeft van vandaag effe geen ballen om mijn oren. Zitten we straks op Old Trafford. Wij met 3-0 voor en op Stamford Bridge nog 0-0. Of erger, wij op 0-0 en daar ook 0-0. Of... ach, genoeg mogelijkheden te bedenken.

Volgende week de laatste terugblik van het seizoen 2009/2010. En ja, het kan weleens een hele lange worden…toch?

Groet,

Ron